DE VERMOEIDE HELD

Bijgewerkt: 18 jul 2019

Het is mooi weer, ik zit op ons balkon en geniet van het prachtige Franse landschap. Mijn mobiel gaat over.

‘Kan ik een weekje naar Frankrijk komen?’ Dat was zijn eerste vraag.

‘Natuurlijk zei ik, maar wat is er aan de hand?’

‘Dat vertel ik u wel als ik er ben. Ik heb zoveel meegemaakt en ik zoek de beste psycholoog die er is. Van mijn bedrijfsarts, mevrouw Zijlstra, heb ik gehoord dat u dat bent’.


Ik heb voldoende vertrouwen in de deskundigheid van mevrouw Zijlstra en zie af van een intakegesprek: ‘de klant is koning en mensen willen zelfsturing’.


Op maandagochtend meldt hij zich. Een man van middelbare leeftijd die er uitgeput uitziet. Na de eerste kop koffie steekt hij van wal. Mijn intakevragen kan ik opnieuw weer even uitstellen.

‘Ik ben 3 weken geleden uit het ziekenhuis ontslagen. Ik lag er in met botbreuken nadat ik met mijn nieuwe Mercedes van de weg was geraakt. Ik kwam na 2 dagen bij in het ziekenhuis. Toen hoorde ik dat de brandweer mij uit de auto had moeten zagen.

Ik heb 4 weken in het ziekenhuis gelegen. Na mijn ontslag volgde ik een revalidatie-programma. Dat is bijna afgerond. Nu wil ik zo snel mogelijk de draad weer oppakken.

Ik heb geen tijd voor langdurige gesprekken. En helemaal niet met een psycholoog die in mijn jeugd gaat graven. Ik ben iemand die in het heden en in de toekomst leeft.'


En wat is dan uw vraag?

‘Dat u me zo snel mogelijk mentaal weer in balans brengt. Dat ongeluk kwam op een heel ongelukkig moment. Ik loop nu het risico dat mijn zaak naar de knoppen gaat.’


Wat voor zaak heeft u dan, vroeg ik.

‘Dameskleding.’ Zei de man nogal afgemeten, alsof ik dat had kunnen weten.


'Heeft u een winkel?'

‘Nee, ik heb geen winkel. Ik heb een keten van wel 40 winkels. De eerste winkel kreeg ik toen ik net 20 was. Mijn vader was eigenaar van een aantal modewinkels. Hij had voor mij als beginneling ook een zaakje gekocht in een dorp. Maar een jaar later overleed mijn vader. Toen kreeg ik als erfenis er 15 zaken bij.

Dat ging mij op een gegeven moment heel goed af. Het gaf me ook wel een kick. Iedere dag ging ik alle zaken af. Ieder personeelslid wist dat ik kwam, maar ze wisten nooit hoe laat. Als ik onderweg in een dorp een leeg pandje zag dat te koop was, dan dacht ik in de lijn van mijn vader…..nog eentje erbij, waarom niet?

Toen het aantal over de 25 ging heb ik een mededirecteur aangesteld. Wel in loondienst hoor. Niet als DGA, want het is en blijft de toko van mijn vader en mij.’


‘Nou dan zult u het wel druk hebben….’

‘Ach wat is druk. Ik houd van werken, ik zoek ook spanning. Een burn-out zul je bij mij niet aantreffen. Dat vind ik iets voor softies. Mijn vader heeft in de oorlog in het verzet gezeten. Die had ook geen tijd voor een burn-out.’


‘Heeft u dan nog tijd voor ontspanning?’

‘Ja hoor ’s nachts. Dan slaap ik prima en kan me goed ontspannen. Om 6.00 uur sta ik op. Ik vertrek om 7.00 uur en leg een briefje neer voor de tuinman wat hij die dag moet doen.’ Het is dan nog donker en als ik ’s avonds thuis kom kan ik niet zien wat hij gedaan heeft, want dan is het al weer donker.’


Wat vindt uw vrouw hiervan?’

‘Mijn vrouw? Mijn eerste vrouw voelde zich een groene weduwe. Die zag mij nooit. Behalve op zondag. Maar dan had ik andere dingen aan mijn hoofd.

Mijn tweede vrouw was vroeger mijn secretaresse. Die zag ik veel vaker. Totdat zij ook de rol kreeg van het onderhoud van het huis. Tja, wat die er van vindt kan mij eigenlijk niet zoveel schelen.


‘Wat doet u in uw vrije tijd, bent u dan nog lid van een club of een vereniging?’

‘Ja van 24.’


‘Hoe bedoelt u, 24?’

‘Nou ik ben lid van 24 verenigingen: de hockeyclub, de carnavalsvereniging, de golfclub, de beleggersclub, de wijnkennersclub en nog een heleboel. En overal zit ik in het bestuur.

En het probleem is …… dat wilt u toch graag weten? Het probleem is dat iedereen weet dat ik in het ziekenhuis lag en nu een revalidatieprogramma volg. Maar zodra ik mijn gezicht op straat laat zien, dan verwachten ze me allemaal weer op de vergadering. Soms 2 of drie op een avond. En dat trek ik even niet.’

‘Dus, hoe ga ik dat nou oplossen en hoe voorkom ik dat ik weer een black-out krijg en weer ergens tegenaan bots?’


Heeft u nog last van uw lichamelijke klachten?

O, ja en daarnaast heb ik hartritmestoornissen en ben onder behandeling van een cardioloog. Ook de beste die er is, want ik betaal hem gewoon zelf. En die zei ook al: 'kijk eens naar je lifestyle'.


Als ik uw verhaal mag samenvatten, dan kent de route naar geluk vele wegen, dwaalwegen en omwegen. Maar u gebruikt alleen maar de snelweg. En wat me verder aan u opvalt is dat u niet alleen hartritmestoornissen heeft, maar uw hele dagverhaal een grote ritmestoornis is. En uw hart doet daar uiteindelijk aan mee.

De man keek mij verbaasd aan. ‘Die had ik niet verwacht’ zei hij.

‘Maar u gaat me toch geen yoga of mindfulness adviseren? Daar had mijn POH het over. U weet wel, die jonge dame die begripsvolle gesprekken met je voert in de huisartsenpraktijk. Maar mindfullness, daar heb ik niets mee. Ik zie me al tussen al die vrouwen met rugzakjes, tere zieltjes en tranen.'


Nee, zei ik. Dat lijkt me niets voor u. Maar ik ga u wel iets anders voorstellen om te doen.

Nieuwgierig keek hij me aan? 'O ja, wat dan?'

'We gaan een nieuw ritme aanleren en dat gaan we oefenen met Playmobil poppetjes.

Hij schoot in de lag. ‘Dat vind ik leuk. Vroeger speelde ik veel met Playmobil want ik voelde me vaak alleen en als ik speelde dan kon ik altijd winnen.’


‘Ja, u bent een echte winnaar’

‘Dank u zei de man.’

‘Maar waar u moeite mee heeft is om te verliezen.’ De man keek me aan alsof hij een geest zag. ‘En je bent pas een echte winnaar als je ook tegen je verlies kunt. En als u hier het programma van 5 dagen volgt, dan gaat u vrijdag naar huis als een echte winnaar.’

Dat heeft uw bedrijfsarts goed gezien.’

‘OK’ zei hij. ‘Deal, laten we snel beginnen.’


‘Heeft u trouwens al een diagnose kunnen stellen? vroeg hij.

‘Voor een diagnose moet ik meer van u weten. Maar ik zie wel dat u heel wat kenmerken vertoont van de Vermoeide Held. Dat is een syndroom dat beschreven is door Professor van Eekeren.

Er zijn Vermoeide Heldengroepen die wekelijks bij elkaar komen. Hierbij praat je niet over je prestaties maar over andere zaken.


‘Welke ander zaken bedoelt u dan?’

‘In principe kun je als mens communiceren via vier communicatiedeuren:

1. Wat je denkt

2. Wat je voelt

3. Wat je wilt

4. Wat je doet.

En wat me aan u opvalt is dat uw doe-deur wagenwijd open staat. Maar de andere drie deuren zijn ooit op slot gegaan en die gaan we wat olie geven om ze open te maken.


(Ik blijf nu bewust in 'doe-termen' praten om het contact in stand te houden. Ik ga dus niet vragen: 'voelt u daar wat voor?' Want voelen doet deze man wel maar hij communiceert dat niet.)


‘Dat herken ik, zegt hij. Ik ben een echte doener. Net als mijn vader. Die deed dat voor en ik doe het na. Maar mijn vader is helaas niet oud geworden. 'Hardlopers zijn doodlopers' zei mijn moeder tegen hem, als hij weer eens van tafel wegliep. Maar ja als je jong bent, denk je niet aan doodgaan. En nu ik 55 jaar ben word ik er mee geconfronteerd. Ik had wel dood kunnen zijn.'


‘Hoe oud wilt u worden?’

‘Minstens 100’ zei hij.

‘Nou dan is het toch handig om anders met uw fysieke en mentale energie om te gaan.’

‘Ja, mijn bedrijfsarts zei dat ik een energetische stoornis heb. Zij liet mij een overzicht zien van energetische stoornissen wat u gemaakt heeft en wat u tijdens een cursus aan haar had uitgelegd.


‘Hoe gaat u dat doen?’ vroeg hij.

‘Ik ga niet met u uw verleden analyseren, want dat is geweest. We gaan uw toekomst oefenen. Zodat de kans dat u 100 jaar wordt, veel groter wordt.


Op de avond van de vierde dag van het coachprogramma bezoeken we een kerkje uit de 12e eeuw waar volgens een legende 100 jaar geleden Maria is verschenen. Daar branden sinds die tijd dag en nacht kaarsen. Hij is zichtbaar ontroerd en voelt zich verbonden me alle bronnen van energie van het hele heelal.

Vrijdag heeft hij vrij genomen. ‘Ik heb genoeg gedaan deze week. Ik ga wat verenigingen opzeggen en ik ga wat vaker over de binnenwegen.’

Aan het eind van de week zei de man: ‘ik heb veel geleerd en ben veel wijzer geworden. Ik voel me minder onzeker en durf nu veel meer stil te staan bij wat ik wil en wat ik voel.’


Een jaar later mail ik hem met de vraag hoe het met hem gaat.

'De balans is hersteld en met mijn nieuwe ritme kan ik makkelijk 100 worden. Samen met mijn vrouw en kinderen. Ik heb als borging nog wel wat coachgesprekken in Nederland gevolgd bij een strategisch coach. Daar kan ik altijd bij terecht. Mijn cardioloog is tevreden over me. Daar hoef ik niet meer terug te komen.


Het programma 'Coachen à la carte' is bedoeld voor managers en leidinggevenden en alle andere mensen die de regie over hun eigen leven willen versterken op weg naar geluk in werk en leven. Het wordt gegeven in de periode tussen april en eind oktober.


Ken jij ook iemand die lijkt op een Vermoeide Held?

Of herken je dat bij jezelf?


Dan is het programma in de Dordogne een mogelijkheid om je route naar geluk in werk en leven te plannen en te oefenen.

Onlangs sprak ik een mevrouw die ook alle kenmerken had. Zij ging trots naar haar werkgever en zei: ‘Ik ben een Vermoeide Held en wil graag een weekje naar de Dordogne. Hiermee voorkom ik dat ik de eindstreep niet haal en dan hoop ik dat ik nog heel lang met plezier mijn werk hier kan doen.


'Vermoeide helden' zijn mensen met een overactieve levensstijl, die het ouder worden doorgaans beleven als een onaanvaardbare inperking van hun prestatievermogen. In plaats van tijdig gas terug te nemen bij de eerste tekenen van afnemende vitaliteit, verdubbelen zij hun inzet, waarop tenslotte lichamelijke en psychische uitputtingsverschijnselen kunnen volgen. Deze problematiek blijkt bij velen van hen omstreeks het vijftigste levensjaar zijn hoogtepunt te vinden.






0 keer bekeken

Klik op de + en neem contact met me op

© 2023 by David Bell. Proudly created with Wix.com

  • White Facebook Icon
  • White Twitter Icon
  • White LinkedIn Icon